Groot artikel in TC-Tubantia

Hond dé spil in een nieuw leven

Marleen Damink geeft haar leven inhoud met haar werk als trimmer in haar mobiele hondentrimsalon
Marleen damink met één van haar honden in haar mobile trimsalonMarleen Damink in haar mobiele trimsalon. „Ideaal voor gezinnen met jonge kinderen, maar ook voor oudere mensen.”

 

ENSCHEDE/OLDENZAAL – Ze woont in Enschede, maar Marleen Damink zal zich altijd Oldenzaalse blijven voelen. „Oldenzaal is een kleine wereld op zich. Daar ken ik veel mensen. Als je daar in een supermarkt loopt en je komt een bekende tegen, dan kan het zo maar zijn dat de één de ander uitnodigt op de koffie. Die mentaliteit kenmerkt Oldenzaal.”Dat ze met haar man Robert – die uit Enschede komt – drie jaar geleden in Enschede een huis kocht, had alles met geld te maken. „Een huis zoals wij dat zochten is in Enschede gemiddeld 20.000 euro goedkoper dan in Oldenzaal. We hebben gekeken in Oldenzaal, Lonneker en Enschede. Ik wilde een groene omgeving om me heen. Dat had je in De Thij, waar ik vandaan kom, maar dat heb je hier ook.” Het leven van Marleen Damink(30) kwam vier jaar geleden volledig op zijn kop te staan.

Ze ging op een steenkoude winterdag, 21 januari 2010, met haar man mee naar de tandarts. „Hij ziet daar altijd als een berg tegen op. Hij heeft graag dat ik meega.”Van de koude buitenlucht naar de warme behandelkamer. Ze kon er niet tegen. Ze stond naast haar man en hield zijn hand vast. Van het ene op het andere moment werd ze bevangen door de warmte. Ze zakte in elkaar en viel keihard met haar achterhoofd op de grond. Ze was even buiten westen, kreeg daarna een glaasje water en ging op een krukje zitten tot de tandarts klaar was met zijn werk.

Ze gingen naar de flat van Robert, maar ze bleef zich slecht voelen. Hoofdpijn, evenwichtsstoornissen, draaierig. „Mijn man zette mij met kussens vast in de hoek van de bank. ’s Avonds zijn we nog naar de huisartsenpost geweest. Daar stelden ze de diagnose ‘lichte hersenschudding’. Ik moest het maar vooral rustig aan doen.”

De klachten namen nauwelijks af. Later bleek dat de verkeerde diagnose was gesteld. Wat eerst een lichte hersenschudding heette te zijn, bleek uiteindelijk een hersenkneusing.„Veel erger dus. Na lichte hersenschudding, komt eersteen zware hersenschudding en dan pas hersenkneusing. Ik had direct een nekkraag moeten hebben en in een donkere kamer moeten gaan liggen.”

Ze kwam terecht op Roessingh, waar ze haar leerden omgaan met de pijn en haar beperkingen. „Ik heb sinds het ongeluk elke dag hoofdpijn. Praten ging eerst ook slecht. Dat gaat nu stukken beter. Alleen als ik moe ben maak ik nog zinnen waar qua zinsopbouw weinig van klopt. En ik heb moeite met dingen onthouden. Overal in huis liggen gele herinneringsblaadjes.”

Vroeger, bij haar ouders in huis, werd ze altijd omringd door honden. Nu, tijdens haar revalidatie, kocht ze weer een hond. „Onderdeel van mijn revalidatie was dat ik veel moest lopen, veel buiten moest zijn. Een beetje doelloos lopen zag ik niet zitten. Toen hebben we Sam gekocht, een bastaardje die uit een heel slecht huis kwam. Hij had nooit een andere hond gezien, kon nergens tegen. Zijn vacht zat vol verklevingen. Ik heb hem naar een trimmer gebracht, een beunhaas. Ik kreeg hem helemaal kaal terug. Herkende hem haast niet meer.” Op Roessingh vertelde ze haar verhaal en hoe zielig ze het vond. Op dat moment viel het kwartje, bij de mensen die haar behandelden, maar ook bij Marleen zelf.

Van Roessingh had ze al eens te horen gekregen dat ze iets moest gaan doen dat ‘dicht bij haar hart lag’. Marleen: „Dat was toen wel duidelijk. Roessingh attendeerde me op een opleiding tot hondentrimmer bij het HKI in Bunnik. Een zware theoretische opleiding, maar die mag je in je eigen tempo doen. Daardoor hoefde ik mezelf niet onder druk te zetten. ”Eén keer per maand ging ze een dag naar Bunnik.„ Dat heb ik tien keer gedaan. Daarna ken je een hond ook echt van binnen en buiten.

Ik heb vorig jaar oktober mijn laatste examen gedaan.”Op dat moment wist ze al hoe ze als hondentrimmer aan de slag wilde gaan; met een mobiele trimsalon.„Ideaal voor gezinnen met jongen kinderen, maar ook voor oudere mensen. Die hoeven verder niets te regelen. Ik doe mijn werk wel.” Ze heeft via mond-tot-mond reclame al een redelijke klantenkring opgebouwd. „Maar het mogen er best nog wel meer zijn.

Mobiele trimsalons komen in Twente nog maar weinig voor. In het westen van het land bestaat het verschijnsel al veel langer
Marleen Damink kocht vorig jaar een tweedehands camper, die ze samen met haar man verbouwde.
Ze is praktisch ingesteld. Een elektrische tafel, die in hoogte verstelbaar is, zou te veel stroom kosten.Om die reden heeft ze gekozen voor een hydraulische pomp.
Het hondenbad kent twee bodems. De bovenste, waar de hond op staat, is slipvrij.
De watertank heeft ze vergroot van 70 naar 250 liter.
In de camper hangen al haar diploma’s. Maar ook de eerste prijs van een trimwedstrijd in Vianen

Top